yatağımın arkası artık böyle.

böylece,

yatarken kafamı azıcık kaldırdığımda arkamdaki duvarı görüp "elleeh." diyeceğim.

tavana yapmak da bir çözümdü elbette.

ama

tavana bulut yapıştırmak için

zıp zıp almamız gerekiyordu.

iki insan birlikte değişirken birbirilerinin değişmiş hallerini beğenme ihtimalleri olduğu gibi, beğenmeme ihtimalleri de olabiliyor. bi taraf diğerinin değişmiş halini beğenip, diğer taraf beğenmezse kalpler kırılıyor. iki taraf birden beğenmezse de kalpler kırılıyor ama ilki kadar değil. iki taraf da beğenirse hayat ne kadar da güzel...

çünkü bazen elimizden bir şey gelmiyor

ama boğazımızda bir şey düğümlenebiliyor.

sonra

hayal ettiklerinizle yaşadıklarınıza bakıyorsunuz

paralel bile değiller.

bunların hepsi

birbiriyle alakalı şeyler tabii.

eğer bisküvimiz bitmeseydi

çay içecektim.

eğer üşenmezsem

yemek yiyeceğim.

niye bana blogspot tumblr'dan daha havalı gelmeye başladı lan?

niye öyle oldu ki?

bugün kar yağdı.

ama suluydu.

kansızım.

hep üşüyorum.

10 gün sonra falan istanbul'a gideceğim.

merhaba.

okula sadece yarınki sınava girip giremeyeceğimi öğrenmek için gidiyorum. girip giremeyeceğimi bilmesem içim yanmayacak ama devamsızlık hakkım bittiği için gitmek zorundayım ve sınava girip girmeyeceğimi bilmiyormuş gibi yapayım ki kafalar rahat olsun değil mi?

son olarak, pre-intermediate seviyesinde kelime oyunu oynarken hırslanıp kızaran ve gözleri dolan ve feysbuk iletisinde yarınki ECA sınavı için herkese başarılar dilemek isteyen sınıf arkadaşımın iletisine "arkadaşlar yarınki ESA sınavında herkese başarılar dilerim :)))" yazmasından bahsedeyim diyecektim ki cümleme bir göz attım, zaten bahsetmişim. ESA nedir güzel kardeşim?

yokluyorum ama bak.

merhaba blog.

seni seviyorum.

bunu bil.

canlıymışsın gibi ama. öyle de bir sevgi bendeki.

bazen düşünüyorum da, ya "de"leri ayıramayan bir insan olsaydım?

bu düşünce beni kahrediyor.

neyse ki değilim.

hadi görüşürüz.

çok utanıyorum.

sevgili blogspot.

seni bir çırpıda hayatımdan çıkarıp tumblr'a geçtiğim için sanma ki içim hep rahattı.

bu sıcak ortamı o konforlu fotoğraf ve müzik ekleme olanaklarında bulamadım.

orası gözümü kör etmişti.

ne çakallıklara şahit oldum bir bilsen...

şimdi kendisi bizlere çeşitli piçlikler yaparken aklıma yeniden sen geldin.

beni affedebilecek misin bilmiyorum ilk göz ağrım.

şimdi fark ettim, yazarken otomatik olarak kaydetme özelliği edinmişsin. senin adına sevindim.

yüzüne nasıl bakacağımı bilemez haldeydim ama sen ki bir mevlana misali beni her hatamla kabul edensin öyle değil mi?

lütfen beni anla.

ama tumblr düzelirse belki geri giderim.

daha gencim ve çok toyum üzerime gelme.

hadi görüşürüz.